ساقیا در ساغر هستی شراب ناب نیست
و آنچه در جام شفق بینی بجز خوناب نیست
زندگی خوشتر بود در پرده وهم و خیال
صبح روشن را صفای سایه مهتاب نیست
شب ز آه آتشین یکدم نیاسایم چو شمع
در میان آتش سوزنده جای خواب نیست
مردم چشمم فرومانده است در دریای اشک
مور را پای رهایی از دل گرداب نیست
خاطر دانا ز طوفان حوادث فارغ است
کوه گردون سای را اندیشه از سبلاب نیست
ما به آن گل از وفای خویشتن دل بسته ایم
ورنه این صحرا تهی از لاله سیراب نیست
آنچه نایاب است در عالم وفا و مهر ماست
ورنه در گلزار هستی سرو و گل نایاب نیست
گر ترا با ما تعلق نیست ما را شوق هست
ور ترا بی ما صبوری هست ما را تاب نیست
گفتی اندر خواب بینی بعد ازین روی مرا
ماه من در چشم عاشق آب هست و خواب نیست
جلوه صبح و شکرخند گل و آوای چنگ
دلگشا باشد ولی چون صحبت احباب نیست
جای آسایش چه می جویی رهی در ملک عشق
موج را آسودگی در بحر بی پایاب نیست
ساعتی میزان آنی ساعتی موزون این بعد از این میزان خود شو تا شوی موزون خویش
باده گلگونه است بر رخسار بیماران غم ما خوش از رنگ خودیم و چهره گلگون خویش
خون ما بر غم حرام و خون غم بر ما حلال هر غمی بر گرد ما گردید شد در خون خویش
باده غمگینان خورند و ما ز می خوشدلتریم رو به محبوسان غم ده ساقیا افیون خویش
بیرون... بغچه ای رنگی که رنگ می بازد.
انگشت را که می بُرم خون بیرون می زند، نه من!
کجا را ببُرم که من بیرون بزند؟
من؟ من... سوم شخص مفرد است.
دروغ گفتند ... اول شخص مفرد نداریم.
من از درون امعاء و احشا می بیند. از میان خون....
من من را می خواهد بدون خون.
خوش خوشی معتکف کوی مغان خواهم شد
گرچه در میکده ی پیر مغان پیر شدم
باز از دولت آن پیر جوان خواهم شد
چشم من غیر خیالش چو نمی بندد نقش
هر چه بینم به خیالش نگران خواهم شد
ما چو موجیم در این بحر پدید آمده ایم
یک دمی همدم ما شو که نهان خواهم شد
نعمت الله چو خیالی که ببینی در خواب
ور چنین نیست در این هفته چنان خواهم شد
قصه ی جانم به سوز دل حکابت می کند
عاشق مستیم و عقل از خانه بیرون کرده ایم
در به در می گردد و از ما شکایت می کند
پیر ما عشق است و دعوت می کند ما را به می
مرشد عشق است و ارشاد از هدایت می کند
دست ما بگرفت آن سلطان و ما را بر گرفت
پادشاه عادل است ما را حمایت می کند
در ازل بنواخت ما را همچنانی تا ابد
لطف او پیوسته با ما این عنایت می کند
شاه ما ساقی می خواران بزم وحدت است
عاشقان مست را نیکو رعایت می کند
مطرب عشاق ما مستانه می گوید سرود
نعمت الله این سرود از وی روایت می کند
به به....
دور پرگار چون بهم پیوست نقطه ی دایره هویدا شد
هر که برخاست از خودی او شد آنکه با ما نشست از ما شد
آن حبابی که بود از این دریا عاقبت باز عین دریا شد
مژدگانی که مه پدید آمد ابر مایی ز پیش ما وا شد
به زبان فصیح خواهد گفت هر که چون ما به عشق گویا شد
گر محمد نهان شد از دیده نعمت الله، آشکارا شد
