ششدر حیرت

همه بیگانگان چنین دانند                     که منت آشنای درگاهم

ترسم ای میوه ی درخت بلند             که نیایی بدست کوتاهم

تا مرا از تو آگهی دادند                         بوجودت گر از خود آگاهم

همه در خورد رای و قیمت خویش      از تو خواهند و من ترا خواهم

بلبل بوستان حسن توام                    چون نیفتد سخن در افواهم؟

می کشندم که ترک عشق بگو           می زنندم که بیدق شاهم

ور بصد پاره ام کنی زین رنگ               بنگردم که صبغة اللهم

سعدیا در قفای دوست مرو                 چه کنم؟ می برد به اکراهم

میل از این جانب اختیاری نیست     کهربا را بگو که من کاهم

                                                        نگاه رو به بالای یک سگ پیر

                                از سرم زیاد است

                                         خر خر مدام گربه ای که هر لحظه ی بودنش معجزه ایست طاقت فرسا

              از سرم زیاد است

                     اسمم

                             آن زمان که نامیدند و آن زمان که خواندند

از سرم زیاد است

      این اتاق، این گرما، این نور، این صدا، این هوا، این ...همه

 
ای که پرسی موجب این ناله‌های دلخراش            سینه‌ام بشکاف تا بینی درون خویش را 

 
گر به بدنامی کشد کارم در آخر دور نیست           من که نشنیدم در اول پند نیک اندیش را

 
لطف خوبان گرچه دارد ذوق بیش از بیش، لیک         حالتی دیگر بود بیداد بیش از بیش را

 
حد وحشی نیست لاف عشق آن سلطان حسن       حرف باید زد به حد خویشتن درویش را

این نیمه جان خسته ام را نیز روزی

قربانی آن قد و بالا می کنم من

آزرده شد جان من از غوغای هستی

آرامش از مستی تمنا می کنم من

آمده ام که سر نهم عشق تو را به سر برم
ور تو بگوييم که نى نى شکنم شکر برم
آمده ام چو عقل و جان از همه ديده ها نهان
تا سوى جان و ديدگان مشعله نظر برم
آمده که رهزنم بر سر گنج شه زنم
آمده ام که زر برم زر نبرم خبر برم
گر شکند دل مرا جان بدهم به دل شکن
گر ز سرم کله برد من ز ميان کمر برم
اوست نشسته در نظر من به کجا نظر کنم
اوست گرفته شهر دل من به کجا سفر برم
آنک ز زخم تير او کوه شکاف مى کند
پيش گشادتير او واى اگر سپر برم
گفتم آفتاب را گر ببرى تو تاب خود
تاب تو را چو تب کند گفت بلى اگر برم
آنک ز تاب روى او نور صفا به دل کشد
و آنک ز جوى حسن او آب سوى جگر برم
در هوس خيال او همچو خيال گشته ام
وز سر رشک نام او نام رخ قمر برم
اين غزلم جواب آن باده که داشت پيش من
گفت بخور نمي خورى پيش کسى دگر برم
 

قطره قطره اگر چه آب شدیم
           ابر بودیم و آفتاب شدیم
 ساخت ما را همو که می پنداشت
           به یکی جرعه اش خراب شدیم
هی مترسک کلاه را بردار
          ما کلاغان دگر عقاب شدیم
ما از آن سودن و نیاسودن
          سنگ زیرین آسیاب شدیم
گوش کن ما خروش و خشم تو را
         همچنان کوه بازتاب شدیم
اینک این تو که چهره می پوشی
         اینک این ما که بی نقاب شدیم
 ما که ای زندگی به خاموشی
        هر سوال تو را جواب شدیم
دیگر از جان ما چه می خواهی ؟
        ما که با مرگ بی حساب شدیم

محمد علی بهمنی

آب و آبی با تو می جوشد

آسمان، یا هر چه دریایی ست

              سبز سوری با تو می روید

             زمین، یا هر چه زیبایی ست

ارغنون و عشق با تو می ماند

لحن دل، یا آنچه لیلایی ست

             مهر و مینو با تو می تابد

             آنچه روشن، آنچه رویایی ست

ماه و مه پیچیده در هم

                             فرصتی ماندست

پشت راز سبز جنگل

                           فرصتی بی وهم

                  پای رفتن هست و شوق نورسی با من

                                                 سمت و سویی تا سحر زایی ست

عبدالملکیان

                      زهره زند نوای من

                                          عشق میان عاشقان

                                                               شیوه کند برای من 

ناز مرا به جان کشد

                    بر رخ من نشان کشد

                                         چرخ فلک حسد کشد

                                                                زآنچه کند به جای من

من سر خود گرفته ام

                      من ز وجود رفته ام

                                         ذره به ذره می زند

                                                             دبدبه ی فنای من

باده تویی سبو منم

                  آب تویی و جو منم

                                     مست میان کو منم

                                                       ساقی من سقای من

دست افسوسی‌ست هر برگی که می‌روید ز شاخ

در چنین ماتم سرایی، هرزه خندیدن چرا؟

صائب

          نام ترا می توان نوشت

با هر چه رود

          راه ترا می توان سرود

             بیم از حصار نیست که هر قفل کهنه را

                                  با دست های روشن تو می توان گشود

آقای منزوی

جواب سئوالم تو باشی اگر            ز دنیا ندارم سئوالی دگر

که من پاسخی چون تو می خواستم             مباد آرزویم از این بیشتر

دلم جراتش قطره ای بیش نیست      تو ای عشق او را به دریا ببر

مغنی کجایی نوایت کجاست؟

نوای خوش غم زدایت کجاست؟

مغنی از آن پرده نقشی بیار

ببین تا چه گفت از درون پرده دار

چنان بر کش آواز خنیا گری

که ناهید چنگی برقص آوری

ناز ها زان نرگس مستانه اش باید کشید

این دل شوریده تا آن جعد و کاکل بایدش

تا عشق چون نسيم به خاكسترم وزد
شك از تو وام كردم و در باورم زدم

مثال من به چه ماند ؟ به سایه ای که چراغت
 اگر نبود ،‌ به دیواره های غار، نبودم

آقای منزوی....

حاصل جمع آب و تن تو ضرب در وقت تن شستن تو

هرسه منهای پیراهن تو ، برکه را کرده حالی به حالی

آقای منزوی

    نقطه به نقطه

              با ماه تمام

                             مماسش کرده ای

و گر گرفته از آتشی که انگار

 شعله به شعله

                 از تنور دوزخ اقتباسش کرده ای

چهره ات حساب آفتابگردان های اعصار را

                                                  با آفتاب

                                                      تسویه می کند

عجیب نیست اگر خورشید

جغرافیایِ مشرق

                    از مغرب

                           باز نشناسد

بی تابی ات فریبی است

یا عشوه ای که

                   آفتاب مسکین را

در جذبه ی تماشات

                       به سرسام افکنده است

جهان

      بی قرار تست

آقای منزوی

...گفتن: اینجا که قهوه خونه ی قنبر نیست...............................

ای مطرب جان چو دف بدست آمد

این پرده بزن که یار مست آمد

غمگین ز چه ای مگر ترا غولی

از راه ببرد و هم نشست آمد؟