ششدر حیرت

                                                 با تو چو تیر راستم تیر مرا کمان مکن

ای دل پاره پاره ام دیدن اوست چاره ام

                        دیدن اوست چاره ام

                        دیدن اوست چاره ام

                                                اوست پناه و پشت من تکیه بر این جهان مکن

 کار دلم به جان رسد کارد به استخوان رسد

                                                ناله کنم بگویدم دم مزن و بیان مکن

در حق تو بود ما عرفناک          گفتار شه سریر لولاک

خود به که شوی معرف خود       ور نه ننمایدت کس ادراک

از جذبه تو جهان به جنبش          گردنده به امر تست افلاک

آن را که پناه داده باشی              از شر بشر نباشدش باک

عارف دل و جان به ذوالفقارت     از خار دویی همی کند پاک

ما می زدگان علی پرستیم           قد نعبد نستعین ایاک

مرآت رخ تو می شود دل           گر پاک کنی ز خار و خاشاک

گر شیخ چشد ز باده  ما             دستار و قبای خود زند چاک

تا این که به غیر او نبینیم           گشتیم به راه مقدمش خاک

ما جلوه او عیان بدیدیم              دارد چه نتیجه قول شکاک

از عشق به گوش دل شنیدیم        از سر چو برفت عقل دراک 

دکتر جواد نوربخش

وین نه مسجد که در آن بی خبر آیی بخروش

از دم صبح ازل تا بقیامت مدهوش

یک زمانی از کرم با ما بپردازی به لطف

حال ما گر چه خراب است از کرم معمور ساز

خوش بود گر ساز ما را باز بنوازی به لطف

گرچه بر خاک رهم انداختی ای نور چشم

چشم آن دارم که از چشمم نیندازی به لطف

آفتاب عالمی و عالمی در سایه ات

لطف فرمایی و کار عالمی سازی به لطف 

عشق بازی می کنی با ما ولی پنهان ز ما

این لطیفه بین که با ما عشق می بازی به لطف

شاه نعمت الله ولی

می ده ز خم وحدتم      کز این دویی در محنتم

نسیمم من کمند انداز می آیم به سویت باز

          اگر صد بار صد دیوار گرد گلشنت داری

خمار و سردم آری در رگم همواره جاری کن

          شراب و آفتابی را که در بوسیدنت داری

اگر یک می دهی صد می ستانی از من اینگونه است 

          اگر گلشن شنیدن پاسخ گل گفتنت داری

شبی صحرایی و سوزان تمامم را بر افروزان   

           از آن تب ها که خود در طبع چون آویشنت داری

همه دنیای من عشق است و دنیای عزیزم را        

         اگر ویران کنی خون مرا بر گردنت داری

ح. منزوی

کجا پویم که را جویم همی دانم همی گویم         که خود مجنون و لیلایی مرا افسانه می خواهی

 بساط آفرینش گشت دام راه مشتاقان             نمی بینم دگر صیدی که گویم دانه می خواهی

ترا ای نوربخش از تو بجز حسرت چه پیدا شد؟      که گه سر در بیابانی گهی کاشانه می خواهی

ز بس جود او خلق را بنده کرد                              بجز سرو و سوسن کس آزاد نیست

تيغ و جام و باز و تخت از تو بزرگي يافتند      روز رزم و روز بزم و روز صيد و روز بار

خيز شاها كه جهان پر شغب و شور شده است

شور بنشان و شب و روز بشادي بگذار

خيز شاها ! كه بقنوج سپه گرد شده است

روي زانسو نه و بر تار كشان آتش بار

خيز شاها! كه رسولان شهان آمده اند

هديه ها دارند آورده فراوان و نثار

خيز شاها! كه اميران به سلام آمده اند

بارشان ده كه رسيده است همانا گه بار

خيز شاها! كه بفيروزي گل باز شده است

بر گل نو قدحي چند مي لعل گسار

خيز شاها!كه بچوگاني گرد آمده اند

آنكه با ايشان چوگان زده اي چندين بار

خيز شاها! كه چو هر سال به عرض آمده اند

از پس كاخ تو و باغ تو ،‌پيلي دو هزار

خيز شاها! كه همه دوخته و ساخته گشت

خلعت لشكر و كردند بيكجا انبار

خيز شاها! كه بديدار تو،‌فرزند عزيز

بشتاب آمد،‌ بنماي مر او را ديدار

فرخی سیستانی

                                 از کار مانده است

دیوار با شتاب ترک می خورد

       خاک پناه بخش زیر زانوانم می لرزد          اندیشه ی گریز ندارم

                                                                                    آوار هم به تجربه می ارزد

ح. منزوی

اي فداي تو هم دل و هم جان

وي نثار رهت هم اين و هم آن

دل فداي تو چون تويي دلبر

جان نثار تو ، چون تويي جانان

دل رهاندن ز دست تو مشكل

جان فشاندن به پاي تو آسان

راه وصل تو راه پر آسيب

درد هجر تو درد بي درمان

بندگانيم جان و دل بر كف

چشم برحكم و گوش بر فرمان

گر دل صلح داري اينك دل

ور سر جنگ داري اينك جان

دوش ا زسوز عشق و جذبه شوق

هر طرف مي شتافتم حيران

آخر كار شوق ديدارم

سوي دير مغان كشييد عنان

چشم بد دور خلوتي ديد م

روشن از نور حق نه از نيران

هر طرف ديدم آتشي كان شب

ديد در طور موسي عمران

پيري آنجا به آتش افروزي

به ادب گرد پير مغبچگان

همه سيمين غذار و گل رخسار

همه شيرين زبان و تنگ دهان

چنگ و عود ني و دف و بربط

شمع و نقل و مي و گل و ريحان

ساقي ماه روي مشكين موي

مطرب بذله گوي خوش الحان

مغ و مغ زاده موبد و دستور

خدمتش را تمام بسته ميان

من شرمنده ا زمسلماني

شدم آنجا به گوشه يي پنهان

پير پرسيد كيست اين ؟ گفتند

عاشقي بي قرار و سر گردان

گفت جامي دهيدش از مي نا ب

گر چه ناخوانده باشد اين مهمان

ساقي آتش پرست آتش دست

ريخت در ساغر آتش سوزان

چون كشيدم نه عقل ماند و نه هوش

سوخت هم كفر از آن و هم ايمان

مست افتادم و در آن مستي

به زباني كه شرح آن نتوان

اين سخن مي شنيدم ا زاعضا

همه حتي الوريد و الشريا ن

كه يكي هست و هيچ نيست جز او

وحده لا اله الا هو

عشق نبود چو نیست رسوایی

عشق نبود چو نیست رسوایی

عشق نبود چو نیست رسوایی

عشق نبود چو نیست رسوایی

عشق نبود چو نیست رسوایی

عشق نبود چو نیست رسوایی

عشق نبود چو نیست رسوایی

 دستهایت کو؟ که دلتنگم برای دست هایت

                                                            دست هایم را بگیر ای دوست دلتنگم برایت

قسمت من باد، هر دردی که سهمی داری از آن

                                                          من به جای تو، الا، آه ای به جان من بلایت

ح منزوی 

آه ای زلال شیرین! ای صافی خروشان       من تشنه ام لبت را لختی به من بنوشان

من سردم است و خورشیدبا تست با تو آری   از نور بر تن من، پیراهنی بپوشان

بر آتش است بغضم، تا کی رود سر آیا       این دیگ تفته ی پر از اشکهای جوشان

گیسو شلالی من! آشفته حالی من               هم گیسوی تو داند از خانمان به دوشان

خوبان خوش اند اما بی رونق اند پیشت          آنسانکه پیش گلشن خوارند گل فروشان

شب رفت و آتش افسرد، اما کسی نیاورد       یک مژده هر چه ماندم آونگ فالگوشان

از ساز جانم ای یار آواز ها برون آر          ای زخمه ات شکسته خاموشی از خموشان

خواندم نماز عشقت در اقتدای آنها             آن عاشقان که تنها با خون بود وضوشان

عشقت چگونه گیرم سهل و به کار بندم       پندی که خواجه می داد وقتی به سختکوشان                  

ای باد شرطه ًمن عشق تو ورطهً من          با خود مرا گذر ده، زین سخته ی خروشان

ح منزوی

سرما، اگر غلاف کند تازیانه را                   غرق شکوفه می کنی ای عشق! خانه را

با سرخگل بگوی که تیغی به من دهد             تیغی چنان که بگسلد این تازیانه را

هر میوه باغ و باغ بهاری شود اگر               تأئید تو به بار رساند جوانه را

کوچکترین نسیمت اگر یاریم کند                   طی می کنم خزان بزرگ زمانه را

با اشکم آب دادم و با نورت آفتاب                  وقتی دلم به یاد تو افشاند دانه را

ای عشق! ما که با تو کناری گرقته ایم           سر سبز و پر شکوفه بدار این کرانه را

با دست خود به شاخه ببندش وگرنه باز          توفان ز جای می کند این آشیانه را

عشق! ای بهار مستتر! ای آنکه در چمن         هر گل نشانه ایست، تو بی نشانه را

من هم غزلسرای بهارم چو بلبلان                با گل اگرچه زمزمه کردم ترانه را           

من عاشق خود توام ای عشق و هر زمان         نامی زنانه بر تو نهادم بهانه را

شعر از حسین منزوی

"نماز صوفيان دو رکعت بيشتر نيست. براي بجا آوردن اين دو رکعت نماز، صوفي با آب عشق وضو مي گيرد و رو به قبله فانيما تولو افثم وجه الله مي ايستد و چهار مرتبه الله اکبر مي گويد.
در اولين الله اکبر دنيا و اهل آن را زير پا مي گذارد .با دومين الله اکبر آخرت را از ياد مي برد . با سومين الله اکبر خيال هر چيز جز حق را از دل بيرون مي اندازدو با چهارمين الله اکبر خود را نيز فراموش مي کند. سپس نمازش آغاز مي شود و از روي صدق بر مرده نفس خويش دو رکعت نماز مي گزارد.
از اين نماز که فارغ شد به حق پيوسته است.
حضرت حافظ مي فرمايد:
من همان دم که وضو ساختم از چشمه عشق
چـهار تکـبير زدم يـکـسره بر هـر چـه کـه هسـت

امروز براي ما وضو گرفتن اين نماز سالها طول مي کشد. اگر به وضو گرفتن هم موفق شويم مدتها در الله اکبر اول مي مانيم و کمتر کسي به الله اکبر دوم مي رسد و دو دنيا را فراموش مي کند.

روزه

اما روزه درويشان سالي يک ماه نيست آنها همه روزه از غير محبت حق روزه دارند که يک روز از اين روزه مردانه گرفتن بسي سخت و دشوار است.

شيخ اجل مي فرمايد:
چون کودکان خرد که دامن کنند اسب
دامن سوار گشته و ميـدانت آرزوسـت"

 دکتر جواد نوربخش

   All great deeds and great thoughts have a ridiculous beginning.  Great works are often born on a street-corner or in a restaurant’s revolving door. So it is with absurdity. The absurd world more than others derives its nobility from that abject birth. In certain situations replying “nothing” when asked what one is thinking about may be pretence in a man. Those who are loved are well aware of this. But if that reply is sincere, if it symbolized that odd state of soul in which the void becomes eloquent, in which the chain of daily gestures is broken, in which the heart vainly seeks the link that will connect it again, then it is as it were the first sign of absurdity.

  It happens that the stage sets collapse. Rising, street-car, four hours in the office or the      factory, meal, sleep and Monday Tuesday Wednesday Thursday Friday and Saturday according to the same rhythm- this path is easily followed most of the time. But one day the “why” arises and everything begins in that weariness tinged with amazement. “Begins” – this is important. Weariness comes at the end of the acts of a mechanical life, but at the same time it inaugurates the impulse of consciousness. It awakens consciousness and provokes what follows. What follows is the gradual return into the chain or it is the definitive awakening. At the end the awakening comes, in time the consequence: suicide or recovery. In itself weariness has something sickening about it. Here I must conclude that this is good. For every thing begins with consciousness and nothing is worth any thing except through it. There is nothing original about this remarks. But they are obvious; that is enough for a while, during a sketchy reconnaissance in the origins of the absurd. Mere “anxiety as Heidegger says, is at the source of everything. Likewise and during every day of an unillustrious  life, time carries us. But a moment always comes when we have to carry it. We live on the future: “tomorrow” “ later on” “when you have made your way”, “you will understand when you are old enough”. Such irrelevancies are wonderful, for, after all, it’s a matter of dying. Yet a day comes when a man notices or says that he is thirty. Thus he asserts his youth. But simultaneously he situates himself in relation to time. He takes his place in it. He admits that he stands at a certain point on a curve that he acknowledges having to travel to its end. He belongs to time and by the horror that seizes him, he recognizes his worst enemy. Tomorrow, he was longing for tomorrow, whereas every thing in him ought to reject it. That revolt of the flesh is the absurd.

The Myth of Sisyphus by Albert Camus