امروز غروب زنی با سر و ضعی حاکی از نداری و با یک کوله پشتی و کلی غرور وارد کافی شاپ شد. بهش سلام کردم ولی جواب نداد. به یک نقطه روی دیوار چشم دوخته بود. من که از نشنیدن جواب سلامم دلگیر بودم گفتم که منو روی دیوار مقابل است. باز هم جواب نداد!
بعد از چند لحظه به طرفم آمد و با اشاره فهماند که ناشنواست و کاغذ و قلمی خواست تا چیزی بنویسد. ۵ دقیقه ای با حدت و اخلاص نوشت و هر از گاهی نگاهی به دیوار مقابل منو می انداخت.
وقتی رفت سراغ دیوار مقابل منو رفتم. امتداد نگاهش می رسید به پوستر خطی از شعر نیما (ترا من چشم در راهم شباهنگام...) و کمی پایینتر ترجمه ای از شعر حافظ
I once asked a bird
How is it that you fly in this gravity of darkness
She responded
Love lifts me
