ششدر حیرت

كدام عيد و كدامين بهار ؟ با چه اميد ؟

كه با نبود تو نوميدم از رسيدن عيد

تو نرگس و گل سرخ و بنفشه اي ورنه

اگر تو باغ نباشي گلي نخواهم چيد

به زينت سر گيسوي تو نباشد اگر

شكوفه اي ز سر شاخه اي نخواهم چيد

نفس مبادم اگر در شلال گيسوي تو

كم از نسيم بود در خلال گيسوي بيد

به آتش تو زمان نيز پاك شد ورنه

بهار اگر تو نبودي پلشت بود و پليد

نه هر مخاطب و هر حرف و هر حديث خوش است

كه جز تو با دگرم نيست ذوق گفت و شنيد

 ز رمز و راز شكفتن اشارتي نگفت

 كسي كه از دهنت طعم بوسه اي نچشيد

 چه كس كشيد ز تو دست و سر نكوفت به سنگ ؟

 چه كس لبت نگزيد و به غبن لب نگزيد ؟

 چگونه دست رسد با زمان به فرصت وصل

 مرا به مهلت اندك تو را به عهد بعيد ؟

جز عشق در زمانه پناهی ندیده ام

                                            جز پیر دیر میکده شاهی ندیده ام

از آن همه سپاه که در هر دیار هست

                                           چون پیروان عشق سپاهی ندیده ام

ادامه مطلب

نه فرشته ام، نه شیطان، کیم و چیم؟ همینم!                نه ز بادم و نه زآتش. که نواده ی زمینم!

منم و چراغ زردی که بمیرد از نسیمی                     نه سپیده دم به دستم، نه ستاره بر جبینم

منم و ردای تنگی که به جز من اش نگنجد                       نه فلک بر آستانم، نه خدا در آستینم 

نه حق حقم، نه نا حق. نه بدم، نه خوب مطلق       سیه و سپیدم: ابلق! که به نیک و بد عجینم

نه برانمش. نه در بر، کشمش. غم است دیگر!         چه بگویم از حریفی که من اش نمی گزینم؟

نزنم نمک به زخمی که همیشگی است، باری،        که نه خسته ی نخستین، نه خراب آخرینم

تب بوسه ایم از آن لب، به غنیمت است امشب        که نه آگهم که فردا، چه نشسته در کمینم

جناب آقای منزوی...

نامه ای در جیبم

 و گلی

در مشتم پنهان است

غصه ای دارم

با نی لبکی

سر کوهی گر نیست

ته چاهی بدهید

تا برای دل خود بنوازم

عشق

جایش،

تنگ است

کس نگذشت بر دلم تا تو به خاطر منی                   یک نفس از درون من خیمه به در نمیزنی

مهر گیاه عهد من تازه تر است هر زمان                ور تو درخت دوستی از بن و بیخ بر کنی

کس نستاندم به هیچ ار تو برانی از درم                 مقبل هر دو عالمم گر تو قبول میکنی

از همه کس رمیده ام با تو در آرمیده ام                 جمع نمی شود دگر، هر چه تو می پراکنی

ای دل اگر فراق او، آتش اشتیاق او                    در تو اثر نمی کند، تو نه دلی که آهنی

چیست سودت زین که دل را خون کنم؟                     خویش را افسرده و محزون کنم

از حهالت عالمی بر هم زنم                                  شکوه ها از گردش گردون کنم

لیلی ات آغاز بی مهری کند                                  ناله ها بر شیوه ی مجنون کنم

سازی از این فتنه ها افسانه ها                                 گویی افرادی دگر مفتون کنم

من نخواهم گشت افسون از کسی                        گوش کی دیگر به هر افسون کنم؟

جز تو دیاری نباشد در دیار                                من کرا از شهر دل بیرون کنم؟!

گر نمایی خاطرم باری پریش                                خلق را بر اهرمن مظنون کنم

نوربخش اینگونه بی پروا شدی                            با تو می دانم که آخر چون کنم!

 دکتر جواد نوربخش

 

       همیشه در این حسرت بودم که ای کاش شرایطی مهیا می شد که هر کودکی که به دنیا می آید، می توانست مبرا از هر گونه آلودگی فکریِ مذهبی، عقیدتی،فرهنگی، تاریخی و ... مسیر زندگی را طی کند.

 

ادامه مطلب

ته دیگ خیلی خوب است.

من همه نوع ته دیگی را دوست دارم.

 صدای کف گیر وقتی به ته دیگِ حرف می خورد شنیدنی است.