رواق منظر چشم من آشیانه ی تست
کرم نما و فرود آ که خانه خانه ی تست
کاشکی خاک حریم حرمت می بودم
می خرامیدی و من در قدمت می بودم
در غم عشق تو صد حیف ز عمری که گذشت
پیش از این کاش گرفتار غمت می بودم
خواستم بنویسم: "ابرهای همه عالم در دلم می گریند"
اما دیدم: بر سرم می بارند با باد نو بهاری
گفتم که دلم تنگ؟
دل نه که چشمم بود ، در اوج بی قراری
گل نسبتی ندارد با روی دلفریبت
تو در میان گل ها چون گل میان خاری
ای گنج نوشدارو بر خستگان گذر کن
مرحم بدست و ما را مجروح می گذاری
عمری دگر بباید بعد از وفات* ما را
کاین عمر طی نمودیم اندر امیدواری
*وفات: وفای تو
احساس می کنم که ملولی ز صحبتم ،
آن پاکی و زلالی و لبخند در تو نیست.
و آن جلوه های قدسی دیگر نمی کنی.
می بینمت ز دور و دلم می تپد ز شوق،
می بینیم برابر و سر بر نمی کنی.
این رنج کاهدم که تو نشناختی مرا
در من ریا نبود ، صفا بود هرچه بود
من روستاییم ، نفسم پاک و راستین
باور نمی کنم که باور نمی کنی
این سرگذشت لیلی و مجنون نبود
حتی نبود قصهی یعقوب دیگری
این صحبت دو روح جوان ، از دو مرد بود ،
یا الفتِ بهشتیِ کبک و کبوتری.
اما چه نادرست در آمد حساب من !
از ما دو تن یکی نه چنین بود ، ای دریغ
غمز و فریبکاری مشتی حسود نیز
ما را چو دشمنی به کمین بود ، ای دریغ
مسموم کرد روح مرا بی صفاییت،
بدرود ، ای رفیق می و یار مستی ام !
من خردیِ تو دیدم و بخشایمت به مهر.
ور نیز دیدهای تو ، ببخشای پستیام.
من ماندم و ملال و غمم ، رفتهای تو شاد
با حالتی که بدتر از آن کس ندیده است
ای چشمه جوان
گویا دگر فسانه به پایان رسیده است ...
آن پاکی و زلالی و لبخند در تو نیست.
و آن جلوه های قدسی دیگر نمی کنی.
می بینمت ز دور و دلم می تپد ز شوق،
می بینیم برابر و سر بر نمی کنی.
این رنج کاهدم که تو نشناختی مرا
در من ریا نبود ، صفا بود هرچه بود
من روستاییم ، نفسم پاک و راستین
باور نمی کنم که باور نمی کنی
این سرگذشت لیلی و مجنون نبود
حتی نبود قصهی یعقوب دیگری
این صحبت دو روح جوان ، از دو مرد بود ،
یا الفتِ بهشتیِ کبک و کبوتری.
اما چه نادرست در آمد حساب من !
از ما دو تن یکی نه چنین بود ، ای دریغ
غمز و فریبکاری مشتی حسود نیز
ما را چو دشمنی به کمین بود ، ای دریغ
مسموم کرد روح مرا بی صفاییت،
بدرود ، ای رفیق می و یار مستی ام !
من خردیِ تو دیدم و بخشایمت به مهر.
ور نیز دیدهای تو ، ببخشای پستیام.
من ماندم و ملال و غمم ، رفتهای تو شاد
با حالتی که بدتر از آن کس ندیده است
ای چشمه جوان
گویا دگر فسانه به پایان رسیده است ...
بعد از این در عشق مجنون را به خود مجنون کنم
پا نهم بر عشق و مستی قلب لیلی خون کنم
عاشقان را گرمی بازار هجران است و وصل
من که مات از روی اویم عشق بازی چون کنم؟
از خیالاتی که دام اهل دل شد رسته ام
کی دگر اندیشه ی ما فوق یا مادون کنم؟
من که از خود بی خیالم کی هوس دارم دگر؟
مرشدی ملزوم سازم سالکی مأذون کنم
نوربخش از شادی و غم آنچنان دوری که هیچ
در نیابی گر ترا من شاد یا محزون کنم
دکتر جواد نوربخش
عشق صادقانه یعنی خیانت به عشق، و درست به همین دلیل راه شناخت خود راه سختی است که کمتر کسی بدنبال آن است. درست به همین دلیل وفا داری به خود مورد تردید و وفا داری بدیگری همیشه جزیی است.
